Actueel

Column: Meervoudig partijdig

wo 19 aug 2020 - Mieke Reidinga

In mijn tuin wonen eekhoorns en eksters. De eekhoorns scharrelen behoedzaam rond, de eksters lijken wat brutaler en hippen nieuwsgierig over het terras. Het is voorjaar, ik werk aan een artikel over executive teamcoaching en heb me met de deuren open geïnstalleerd met cappuccino, laptop en vakliteratuur. Straks word ik voor een onderzoek geïnterviewd over conflicthantering in teams. Ik maak aantekeningen over ruimte geven, feedbackregels bewaken, patronen onderzoeken en herkaderen.

Opeens wordt mijn aandacht getrokken door een luid gekrijs en dan zie ik de eekhoorn door de tuin rennen, door het gras, achter de bloempotten langs, een boom in, opgejaagd door twee eksters. “Ga weg jullie!” roep ik naar de eksters en ik klap in mijn handen, verontwaardigd over zoveel agressie tegen de arme eekhoorn. Gedurende de ochtend herhaalt het tafereel zich meerdere malen. Ik vraag me af wat het doel van de eksters is, ze pikken in de rug van de eekhoorn, ze lijken boos, jagen hem op. Ik heb sterk de neiging om de eekhoorn te beschermen. Dan komt de gedachte in me op, kan die eekhoorn iets gedaan hebben waar de eksters boos over zijn? Op google zoek ik op wat eekhoorns eten. Ja hoor, ook vogeleieren! Zou hij er een uit het nest van de eksters hebben gejat?

Ik ben verrast over mijn eigen partijdigheid. In een split second stond ik aan de kant van de eekhoorn. Of het komt door beroepsdeformatie of door het boek dat ik lees, ik trek meteen de parallel naar de rol van de teamcoach en het principe van meervoudige partijdigheid. Ik daal in gedachten de overtuigingenladder van Argyris af. Hoe komt het dat ik de ekster tot dader maakte en de eekhoorn tot slachtoffer?

Ik moet denken aan een indrukwekkend fragment dat Esther Perel vorig jaar in Zomergasten liet zien, waarin een kind pijnlijk wordt afgewezen door haar moeder. Terwijl de kijker thuis vol afschuw kijkt naar het daderschap van de moeder, vertelt Esther over compassie en haar interesse in het verhaal van de moeder.

Hoe essentieel is het voor de teamcoach om aan ieders kant te staan, in weerwil van je eigen sympathie, antipathie, aannames en veronderstellingen. Om met distantie te blijven kijken naar de dynamiek tussen teamleden. Om je niet door een eerste indruk of voorval te laten meeslepen. Om alle individuen met hun verhalen, overtuigingen en gevoelens, te waarderen en je te blijven richten op de relaties. Voor mij is dit een van de grootste opgaven in ons vak. Met dank aan de eekhoorn en de eksters. Die laat ik verder hun gang gaan.


Mieke Reidinga is organisatieadviseur en executive teamcoach, tevens programmaleider van de opleiding Executive Teamcoaching bij het Center for Executive Coaching aan de VU.


Geef hieronder uw reactie op dit nieuwsitem

Leave this one empty:
Naam:
Don't fill in data here:
Reactie:
Don't put anythin in here:
CAPTCHA Image

Nog geen reacties geplaatst