Actueel

De ASTDAPC 2014 - ga waar het groeit

wo 26 nov 2014 - Evert Pruis

Van 30 oktober tot 1 november vond in Taipei, Taiwan, de derde jaarlijkse Aziatische A(S)TD conferentie plaats en Mariët Elshof en ik waren daar de enige echte Hollandse deelnemers en in mijn geval was ik ook de enige Hollandse spreker: maar daarover later meer. De ASTDAPC is een volle dochter van de jaarlijkse International Conference en Exposition (ICE) die steevast in mei van ieder jaar in Amerika georganiseerd wordt. Dat er muziek zit in een Oosterse evenknie is mij in die drie dagen klip en klaar geworden.

Voor ervaren A(S)TD gangers zal er veel herkenbaar zijn. De affichering, de balies om je te registreren, de grote posters met de hoofd- en kleinere sponsoren en de programmagids. Maar direct begonnen mij de verschillen op te vallen: “wat zijn er weinig balies” en “wat is de programmagids kort, bondig en overzichtelijk”, wat een verademing ten opzichte van het oerwoud aan sessies zoals bij ICE.

Ook de programmering volgt het leidmotief van moeder ICE. Iedere dag werd steevast afgetrapt door een keynote speaker en op de derde en laatste dag was die spreker aan het eind van de conferentie gepland om ons te motiveren tot het allerlaatst te blijven. Nou had ik die motivatie op geen enkele manier nodig, want deze conferentie overtrof iedere conferentie die ik hiervoor bijgewoond had.

Donderdag 30 oktober, half 10, de conferentie begint en de eerste keynote is direct een grote verrassing. Joseph Grenny, auteur van het boek ‘Influencer’ spreekt over invloed. Wát een dijk van een verhaal, wat een prachtig boek: een aanrader. Zijn pleidooi is dat we binnen HRD kunnen putten uit zes invloedstrategieën op drie niveaus. We kunnen ons richten op motivatie of vaardigheid (hier heb je één van de twee assen) en dat kunnen we zowel op individueel, sociaal als structureel niveau doen. Dit denkkader blijkt voor mij een direct toepasbare uitbreiding op 70/20/10.

Direct na de keynote begint bij mij de spanning op te lopen, want na de lunch mag ik het podium op. Mijn zaal loopt voller en voller en voller. Er komen mensen aan mijn voeten zitten en rondom de zaal staan mensen tegen de muur en dan begin ik ineens te stralen. Mijn lief Kim heeft het aangedurfd om bij de registratiebalie te vragen of zij haar man mocht horen spreken: “natuurlijk!” was het antwoord.

Het is tijd, ik begin en ik maak een grapje en er breekt gelach los. Hé, dat herken ik uit de VS. Gesterkt begin ik mijn inleiding, zet mijn eerste filmpje aan en vraag enkele reacties uit de zaal: doodse stilte. Twijfel, schakelen en overnemen. Even later krijg ik er lol in, ondanks deze compleet andere context: ik blijf gelach horen om mijn grapjes en de aandacht en concentratie van de aanwezigen beneemt me de adem. Als de deelnemers mijn QR codes in de hand-out en op het scherm ontdekken en 150 telefoons mijn filmpjes beginnen af te spelen, komt de sfeer er helemaal in.

En dan, ineens, zit de sessie erop: 10 minuten tijd voor vragen. Mijn moderator, een professor van een universiteit in Shanghai, had cadeautjes meegenomen om de vragenstellers op gang te brengen. Nog voordat zij die had kunnen aanbieden, barstten de vragen los. En wat een vragen. Bij de eerste brak me het zweet me al uit. De HR directeur van Disney Hong Kong vroeg me hoe ik de architectuur van het talentprogramma en het bijbehorend talent management had afgestemd op ‘key position management’.

Van spreker word ik weer deelnemer en ik raak, uur na uur en workshop na workshop, steeds verder onder de indruk.

Ik luister met open mond naar verhalen over hoop, groei en ambitie en dat vanuit ons perspectief van zes jaar lauwe Europese economie. Verhalen hoe China gedwongen is om maandelijks 1 miljoen Indische werkmigranten te integreren en dat vanaf 2020 uit Africa zal doen. Waarom? Omdat enerzijds die regio (afgekoeld wellicht) blijft groeien en anderzijds over enkele jaren de gemiddelde leeftijd in Africa 20 jaar is. Vergelijk dat eens met een gemiddelde van rond de 40 voor Europa, de VS en ook China.

Zo hoor ik ook verhalen van schaal, omvang en samenwerking op immense schaal. Zo sprak in het Mandarijn een ambtenaar van de tweede stad van Taiwan, Kao-hsiung, een stad die in minder dan tien jaar groeit van 1,6 naar 2,7 miljoen inwoners. En deze ambtenaar vertelt bescheiden over het besluit van het stadsbestuur om het volledige krachtenveld mee te nemen in deze verandering: bewoners, bedrijven, de haven, instellingen, de ambtenarij, de politiek. Er rees echter één vraag: “hoe gaan we dit doen”? En zo zie ik in pijlsnel tempo een structuur van Peter Senge voorbij komen en een afsluitende slide en daarna nog enkele foto’s waarmee zij de leidraad voor de toekomst verbeelden. Eén daarvan is ‘leefbaarheid’, want zonder leefbaarheid, vertelt de ambtenaar, zullen onze inwoners onze bedrijven en instellingen in de steek laten en vervalt onze stad tot niets.

De conferentie ‘ends with a bang’ met de bijdrage van Thomas Malnight, professor aan het IMD. Hij doet een kristalhelder pleidooi hoe wij HR(D)ers handvatten in handen hebben om de leiders in organisatie zich te laten voorbereiden op een VUCA toekomst. VUCA? Wat? Als verstorende verandering de enige contante is, wordt onze toekomst vloeibaar, ’Volatile’, ‘Uncertain’, ‘Complex’ en ‘Ambigious’ met andere woorden. Thomas roept ons binnen deze context op om “niet alleen aan de directietafel te zitten, maar die tafel ook te helpen dekken”.

Thomas heeft een boek geschreven, ik koop het, stuur het naar twee mensen in mijn netwerk en start in januari met de re-engineering van een leiderschapsprogramma waaraan ik heb mogen bijdragen: gratis wel te verstaan. Want hoe kan het immers dat ik nog leerkringen en intervisie aanbied, terwijl de wereld vraag om omdenken? Terwijl de politiek en ambtenarij vastloopt in het geweld van continue dynamiek, van VUCA?

Dat een conferentie leeropbrengst oplevert, dat herken ik, maar dat een conferentie tot transformatie kan bewegen, dat is nieuw. Wie gaat er volgend jaar mee naar Taipei?

Deze terugblik op de ASTDAPC is een initiatief van Evert Pruis, zelfstandig ondernemer in het rendement van talent (ROI on Talent), partner van Forzes en associé bij EMC en verbetert organisatieperformance door talentontwikkeling en implementatie van leer- en ontwikkelprogramma’s. Evert Pruis werkt samen in dit kader met Kees Noort, zelfstandig consultant op het gebied van  vernieuwende interne en externe digitale communicatie vormgeven.


Geef hieronder uw reactie op dit nieuwsitem

Leave this one empty:
Naam:
Don't fill in data here:
Reactie:
Don't put anythin in here:
CAPTCHA Image

Nog geen reacties geplaatst