Sinds dit jaar sta ik weer voor de klas. Groep 3. Na bijna tien jaar in de periferie van het onderwijs – adviseren, schrijven, denken, spreken – ben ik terug met de voeten in de klei.
En wat een confrontatie…
Niet met de kinderen. Die zijn heerlijk. Maar met de praktijk. Met hoe ver al die theorieën soms afstaan van de praktijk.
Wat ik vergeten was: waar het échte leren plaatsvindt. Niet dat van de kinderen, maar dat van mezelf en mijn collega’s. Dat gebeurt namelijk niet tijdens studiedagen. Niet tijdens teamoverleggen met PowerPoints en visiedocumenten. Niet tijdens heidagen waar Barend Last een inspirerende keynote verzorgt over hoe we het allemaal beter kunnen doen …
… maar gewoon in de koffiekamer. Tussen de bedrijven door: “Hoe pak jij dat aan?” “Werkt dit bij jou ook niet?” “Hoe ga je om met die ene leerling?”